જે દિવસે મરણનો વ્યહવાર તૂટશે એ દિવસ પછી સમાજને તુટતો કોઈ નહિ બચાવી શકે.. લગનમાં તો નાચનારા ભાડે લાવ્યા હવે નનામી ઊંચકવા પણ ભાડે માણસો લાવશો..? Death Atticate 


From FB Wall of : – Yogendra Pandya 

ઘેર ઘેર આ હાલત છે.

આપણા સમાજમાં કોઇનું અવસાન થાય ત્યારે સ્મશાન વિધીમાં આપણા (સભ્યસંખ્યાથી સમૃધ્ધ) સમાજમાંથી આજકાલ સ્મશાનમાં આંગળીને વેઢે ગણી શકાય એટલા લોકો આવે છે,એમાં પણ અડધો અડધ લોકો નનામી ઉપાડી ના શકે એ ઉમરના પ્રોઢો/વૃધ્ધો હોય છે. એટલે જે દસ બાર લોકો હોય છે એ નનામી ઉપાડે છે.


ઘણીબધી વાર એકાદ છેડે થી ઉપર નીચે થઇ જાય છે નનામી, અને અમારા જેવાએ રીતસર દોડી અને છેડો સાચવવો પડે છે..!


શબવાહિનીને છેક બંગલાના કે ફ્લેટના ઝાંપા સુધી લાવવી પડે છે કેમ કે નનામીને સોસાયટીના ઝાંપા સુધી ઉપાડીને ચાલવાની પણ તાકાત નથી રહી આજકાલની પેઢીમાં..!


બહુ જ તકલીફ છે આ બધી, લૌકિક વ્યહવાર બંધ થયા અને હવે તો સ્મશાન જવામાં પણ જનતાને આળસ ચડે છે.


જયારે ફોન કરે છે કોઈ, કે ભાઈ ફલાણાના ફાધર કે મધર ગુજરી ગયા છે અને સવારે આઠ વાગ્યે કાઢી જવાના છે ત્યારે ફોન ઉપડ્નારો કહે મારે તો આજે અગત્યનું કામ છે બેસણાના દિવસે આવી જઇશ !!!


સવારે આઠ વાગ્યે કાઢી જવાના હોય તો પોણા આઠ વાગ્યે થોડાઘણા લોકો ભેગા થાય છે, અને જેવા શબવાહિનીમાં મૃતદેહને મુકે અને સ્વજન હાથ જોડે એટલે અડધી પબ્લિક ગાયબ.


સ્મશાનમાં અગ્નિદાહ આપ્યા પછી કોણ જવાની પહેલ કરે છે કરે છે તે તાકીને બેઠા હોય છે. અને છેલ્લે તો માંડ ગણ્યા ગાંઠ્યા કદાચ બે ત્રણને બાદ કરતાં બાકીના ઘરના જ ઉભા હોય છે..!


સ્મશાનેથી ઘેર આવી અને કોગળા કરી મોઢું ધોઈ ને પછી ઘરમાં જુવો તો પાંચ સાત જણા માંડ બચ્યા હોય.


હવે બહુ કાઠુ થતુ જાય છે આ નવી ગોઠવાઈ રહેલી સમાજ વ્યવસ્થામાં આ કોઈના સ્વજનના મૃત્યુની ક્ષણો સાચવવી એવી ભાવના !


આજે વીસ વીસ વર્ષના સબંધો હોય, ભલે ને ધંધાકીય સબંધ હોય તો પણ જનતાને આભડવા જવું તો દુર રહ્યું બેસણામાં જતા જોર આવે છે.


હા બહુ મોટો માણસ હોય અને એની આંખની ઓળખાણ હોય તો ફટાફટ દોડી જાય કેમકે ત્યાં હાજરી ગણાવાની છે અને સ્ટેટ્સ વધવાનું છે.


જીંદગીની બેલેન્સશીટ ચિતા પર બને છે અને અફસોસ એ વાતનો છે કે માણસ એની ઉપર પોતાની સહી નથી કરી શકતો..!


આજે મૃત્યુ અને એના પછીની વિધિ, એમાં કોણ આવેશે કેટલા હાજર રેહશે એનો બહુ મોટો આધાર મૃતકના સંતાનની સફળતા ઉપર રહેલો છે.. બહુ ઓછી જગ્યાએ મૃતકના મોઢાને જનતા આવે છે.


પેલી કહેવત સો ટકા સાચી છે શેઠનું કુતરુ મરે તો ગામ આખું આવે અને શેઠ મરે તો કોઈના આવે.


કુતરુ મર્યું તો શેઠ બહુ કામનો માણસ છે, અને શેઠ મર્યા તો કામનો માણસ જ ગયો તો હવે કોના મોઢે આવવાનુ ? હા એવુ બને કે શેઠના છોકરા એમના કરતા વધારે કામના હોય તો ગામ નહિ આજુબાજુના બે ગામ પણ ખાલી થઇને મોઢે થવા આવી જાય !


મૃત્યુ એ ઘણા લોકો માટે શક્તિ પ્રદર્શન છે,પણ ઘણા બધા માટે ખાસ કરીને મધ્યમ વર્ગના માણસો માટે ખરેખર હુંફ લાગણી સાથે જોડાયેલો મામલો છે.


અને માણસને માણસની હુંફની જરૂર હોય છે, મને ઘણા અનુભવ છે, વર્ષોના વર્ષો મળ્યાના હોઈએ અને ક્યારેક આવા પ્રસંગે ગયા હોઈએ ત્યારે ખભે માથું મુકીને મૃતકની દીકરી કે દીકરો રડી પડે છે.


ક્યારેક ખાલી હાથ પકડીને ઉભા રહે ફક્ત બે પાંચ પળની આંખોથી થતી વાત, અરે ખાલી આપણી હાજરી કલેજાને ઠંડક આપે અને એ દુઃખની ઘડી કાપવામાં મોટો ફાળો આપી જાય છે.


જયારે પેલા કે પેલીની નજર મૃતકને શોધતી હોય અને ત્યારે આજુબાજુ થોડા માણસો હોય તો દુ:ખડા બે ચાર ક્ષણ માટે ભૂલાય.


અને સ્મશાનથી પાછા ફરતાની વાત કરું તો જેની જોડે જિંદગી આખી જોડાયેલા હોઈએ એને મૂકીને આવવાનું હોય છે ત્યારે બે ચાર જણા તો જોઈએ એવા કે સાથે ને સાથે રહે..


ફેસબુક અને વોટ્સ એપની તો વાત નથી કરતો, એ તો હવે સર્વ વિદિત હકીકત છે કે જેટલા RIP કે OM SHANTI ના સંદેશા ફેસબુક અને વોટ્સ એપ પર આવે છે એટલા લોકો બેસણામાં નથી આવતા..!


એકવાર પાછું વાળીને વિચારવાની જરૂર તો ખરી. પચાસ ઉપરના અમુકતો તો ગમે તેમ કરીને જઈ આવે છે, સામાજિક મર્યાદા એમણે નથી લાંઘી પણ એનાથી નાની ઉમરના છોકરા.


સમાજના ગૌરવ કેટલા સભ્યો ગામમાં છે એનાથી નથી. સમાજના કોઇપણ અવસાન સમયે આપણો સગો ન હોય તો પણ ત્યાં કેટલા જાય છે એમાં છે. જ્યાં મરીને બધાએ જવાનું છે ત્યાં જીવતે જીવ બીજાને કાંધ આપીને જવાની જરૂર છે


જે દિવસે મરણનો વ્યહવાર તૂટશે એ દિવસ પછી સમાજને તુટતો કોઈ નહિ બચાવી શકે.. લગનમાં તો નાચનારા ભાડે લાવ્યા હવે નનામી ઊંચકવા પણ ભાડે માણસો લાવશો..?


ફટ છે.. 

ધિક્કાર છે.. 

એ કહેવાતા સમૃધ્ધ સભ્યસંખ્યા વાળા સમાજને જે નનામી ઊંચકવા માણસો શોધવા પડે કે પછી ભાડે લાવવા પડે એ સ્થિતી આવતી સામે દેખાતી હોવા છતાં હજુ શાહમૃગ વૃત્તિમાથી બહાર નથી આવતો.


તમે પણ વિચારજો ૧૮ વર્ષથી મોટા દીકરા દીકરીને લઈને ક્યારે બેસણા કે સ્મશાને ગયા છો..? 


નહીં લઇ જઈને ભૂલ તો નથી કરતાને..?


સમાજના યુવાનો / સભ્યો મારીવાત ગંભીરતાથી વિચારજો


જય એકલિંગજી


કથાબીજ: વિશાલ ત્રિવેદી…..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: